Sieci społecznościowe

Nawiązując do poprzedniego posta: korpusy nadają się świetnie do badania polszczyzny ogólnej, nieco mniej do badania języka dużych grup społecznych. Czasem jednak mamy dylemat tego rodzaju: czy to zgrabne wyrażonko, które słyszałam wczoraj na imprezie to element idiolektu X-a, czy też tak się mówi w x-owej miejscowości, na x-owym kierunku studiów albo w jakiejś innej małej społeczności, do której X przypadkiem należy? Korpus nie odpowie.

Ale jeśli mamy konto na portalu społecznościowym...  No dobrze, właściwie w tej chwili w Polsce liczy się tylko Facebook, więc dalej już będę nazywać po imieniu. Więc jeśli pokonaliśmy opór przed upublicznieniem w internecie swojej towarzyskiej sieci powiązań, imienia, nazwiska a opcjonalnie nawet - o zgrozo! - zdjęcia, to możemy zapytać wszystkich facebookowych znajomych na raz: "Obiło Wam się o uszy takie sformułowanie? Tak? To polubcie".

"Lubienie", czy komentarz nie zajmuje wiele czasu, więc ludzie dużo chętniej odpowiadają na takie pojedyncze pytanie, niż wypełniają naukowe ankiety.  I w ten sposób dostajemy czyste mikrodane o uzusie, które możemy czasem uzupełnić o dane geograficzne/ społeczne respondenta.

Oczywiście podstawową wadą tej metody jest ograniczenie grona respondentów do naszych znajomych - a jest spore prawdopodobieństwo, że nie złożą się oni na reprezentatywną grupę. Ale sądzę, że gdyby strony takie jak "Znaszli ten tekst?" znalazły więcej aktywnych użytkowników, można by z dużo większą pewnością odsiewać idiolektalizmy czy elementy familiolektów od mało znanych słów czy frazemów używanych przez szersze grupy. 

 

W chwili obecnej można przyjąć, że jeśli dwie nieznajome sobie osoby potwierdzają, że znają jakieś słowo/powiedzenie nie jest ono wytworem indywidualnym, natomiast jeśli dwie takie osoby się nie znajdą, to znaczy tylko tyle, że... nie ma takich osób w pytanej grupie.